Jeetje eindelijk heb ik mijn laptopje weer! Toen ik van Kaprun naar Obertauern ging, ben ik mijn oplader vergeten! Niet meer gevonden, en ik ben nu dus al twee weken afgesloten van de buitenwereld. Dat valt me nogal zwaar maar dit verhaal komt later. Laat ik maar gewoon bij het begin beginnen.

Ik heb namelijk nog helemaal niet verteld over Kaprun! En de cursus tot skileraar die ik daar gedaan heb. Het was zwaar, vermoeiend, pijnlijk, koud, uitputtend maar wel echt super vet! Want je bent met alleen maar mensen die van skiën houden en je kan zoveel leren van al die skileraren! Ik had het gevoel dat ik daar in een bubbel leefde! We waren alleen maar bezig met het skieen, weining contact met jullie allemaal omdat we geen internet hadden en geen puf om uit te gaan omdat al je energie verbruikt werd op de piste. Mijn dag zag er ongeveer zo uit:

06:15 Wekker

07.00 Ontbijt

07:40 Bus

08:10 Lift

09:00 Begin van de les

12:00 Middag eten

12:30 Vervolg Les

15:30 Beneden, als je geluk had niemand onder de douche dus zelf douchen.

16.50 theorie les tot ongeveer zes uur

18.00 Eten

19.00 Theorie les tot ongeveer negen uur.

?

Daarna dronken we wat, of moest er geleerd worden. En om half 11 viel ik helemaal uitgeput in slaap. Om de volgende dag weer even moe wakker te worden. Maar ik heb het wel gehaald jongens!!! Echt zo vet! Want ik denk dat nog geen 50% geslaagd is. En zelfs voor mijn Duits had een voldoende. Er hing toen we te horen kregen of we geslaagd waren of niet, wel een hele rare sfeer. Net eindexamen, want sommige mensen zijn heel verdrietig, en de mensen die eigenlijk heel blij zijn. Hebben dat gevoel niet echt meer omdat ze het zo kut vinden voor de rest. Maar uiteindelijk was het echt een vette avond, aangezien sommige mensen hun Anwarter wilden vieren en andere mensen hun verdriet weg moesten drinken.

Tot aan het einde van de Anwarter ging het echt super goed met mij. Met de mensen uit Wenen heb ik echt zo'n ontzettend fijne tijd gehad! Het is zo leuk om in Wenen te zijn en aan de cursus mee te doen als je zo'n grote groep hebt waarmee je alles kan delen. Ik zag ons ene beetje als en grote familie, allemaal broertjes en zusjes die op elkaar letten en er voor elkaar zijn. Bedankt allemaal voor die super tijd! Ik kijk nu al uit naar de reünie in mei!

Helaas ben ik na de Anwarter in een zwart gat gevallen. Ik heb al twee weken ontzettend veel last van heimwee. Sommige mensen vinden dat misschien aanstellerij. Maar dat is het echt niet. Elke morgen opstaan met het gevoel: wat doe ik hier in godsnaam, ik wil zo graag gewoon thuis zijn. Waar ik m'n ouders heb, Joris, vriendinnetjes, hockey, mijn eigen bed etc. Ik vind het zo stom van mezelf, maar hierdoor is het echt heel erg moeilijk om te genieten. Ik sleep me door de dag heen. Al moet ik wel zeggen dat er de laatste dagen ook dingen zijn waarvan ik begin te genieten. Zo vond ik zelfs gistere het lesgeven leuk! Dat gevoel had ik nog niet gehad. Ik worstel nogal met de taalbarrière die ik met de kindjes heb natuurlijk. Maar gistere ging het voor het eerste eigelijk heel goed.

Ik zal trouwens even vertellen waar ik nu ben, ik Obertauern natuurlijk. Ik slaap in een appartement waar plaats is voor 15 mensen, hier hebben we de eerste 10 dagen met z'n drieën geslapen. Sietske, een Nederlands meisje, Sunneva, een meisje uit IJsland en ik. Nu zijn er wat meer mensen omdat het hoogseizoen is. Wij slapen met z'n drieën op de grootste kamer. Dat betekent ook dat we de meeste rommel kunnen maken, en geloof me zijn er goed in! Het is zo'n rotzooi bij ons hier overal liggen kleren, vies en schoon. Overal liggen etensresten, op tafel en op de grond en ik ben elke minuut m'n spullen kwijt. Maar ja, daar heb ik in Nederland ook al mee leren leven.

Verder is het leven hier tot nu toe een beetje rustig geweest, maar gistere is het feesten hier losgebarsten. Het hoogseizoen is namelijk aangebroken en er zijn eindelijk mensen. We kunnen dus eindelijk fatsoenlijk uit. Daarnaast heb ik ook nog een sauna- en fitnessabonnement hier. Dus ik kan genoeg ontspannen. En dat heb ik met die heimwee heel erg nodig.

Ik moet nu stoppen met schrijven. Want we hebben buiten het eten wat op de grond ligt niets meer voor het ontbijt.

Ik hoop dat ik over twee weken een iets vrolijkere blog kan schrijven! Jullie krijgen heeeeeeeeeeeeeeeeel veeel kusjes en kersmis-knuffels van mij!

Xxxxxxxxxxxxxx Aafke (ook wel Angie, mijn naam is voor Duitsters namelijk te moeilijk. En omdat mijn haren op de van een Angel lijken ben ik Angie. Ik vind het verschrikkelijk! Wie kijkt er de Pfaffs??? De hond van Sam heet angie!!)