Familie, nieuwe collega's en een nieuw huisbaasje,

Zoals jullie allemaal wel weten is vorige week mijn gezinnetje langs gekomen in Obertauern. Wat waren dat een paar super dagen zeg! Ik had ervoor gezord dat m'n baan in Obertauern afgelopen zou zijn, de dag dat m'n ouders aan zou de komen. Zo was ik dus lekker 4 dagen vrij om alle tijd met elkaar door te kunnen brengen.

En wat een super dagen! Het voelde voor mij echt als een vakantie die ik echt heel erg nodig had. Sinds dat ik weg ben, ben ik namelijk zo ontzettend druk geweest. In wenen moest ik elke dag vroeg in de klas zitten, dus niet uitslapen maar wel elke dag ‘party machen'. In Kaprun was het 10 dagen full gas, slopende dagen die om half 7 begonnen. En daarna heb ik 7 weken in Obertauern gewerkt. Elke dag rond 7 uur op, en maar 1 dag per week vrij waarin ik eigenlijk ook geen tijd had om uit te slapen want ik wil zoveel mogelijk skieen!

Je kunt wel zeggen dat ik eigenlijk helemaal gesloopt was en dat merkte ik pas toen ik tijd had om moe te zijn. Ik kon voor het eerst in weken weer eens lekker op de bank gaan liggen en een dutje doen want ik had er toch wel tijd voor!

Maar daarnast waren deze vrije dagen natuurlijk super fantastisch omdat ik samen met papa, mama, Siebe en Fenne was. Het was echt onwerkelijk toen ik papa en mama op me af zag lopen. Heerlijk! Ik kon niet stoppen met glimlachen. Toch voelde het al meteen weer helemaal vertrouwd, als of ik niet weg ben geweest.

Ze kwamen aan op zaterdag ochtend, dus voordat we lekker gingen skieen hebben we gezellig ontbeten. Daarna zijn we in onze skieschoentjes gekropen en heb ik het gebied een beetje laten zien. En ‘s avonds werd er lekker andijvi stamp gemaakt. Speciaal voor mij gemaakt, JAMMIEEEE!!!!!

De rest van de dagen vlogen echt veel te snel voorbij! Het was lastig om weer doei te moeten zeggen, maar ik had wel zo iets; ik ben nog lang niet klaar hier in de sneeuw! Laat mij nog maar even achter in Oostenrijk!

Papa en mama vertrokken op dinsdag weer naar huis. De volgende dag ben ik verhuisd naar Flachau. Hier ga ik verder met lesgeven. Ik zit nu bij een skieschool met allemaal mensen onder de 30, en bijna alleen maar Nederlanders! Het is echt super gezellig! Ze houden allemaal van een geintje, een wijntje en een feestje. Ik ben echt blij met m'n nieuwe collega's. Het is gewoon echt heel erg gezellig op de skischool.

Ik krijg bij deze skischool ook ski-leraren training. Dat vind ik het heel erg tof! Dit heeft twee doelen, beter leren skieen natuurlijk. Je gaat dan de berg op en krijgt technische training. Het andere doel is het verbeteren van je lesgeef skills. Ik vind dat echt tof! Wel jammer dat het om 8 uur ‘s ochtends begint hahah.

Ik had vandaag m'n eerste training. Helaas bleven we wel beneden aan de berg, had namelijk gehoopt dat we lekker gingen skieen want het heeft gesneeuwd en de sneeuw is dus super! Vandaag ging de training over de kindergarden, daar krijgen de allerkleinste les. Het tweede deel van de training leerden we hoe je, je moet voorbereiden op het ski seizoen. We moesten dus rond rennen door de sneeuw, kracht- en evenwichts oefeningen doen. Ik heb echt gelachen! Aangezien er hele moeilijke oefeningen bijzaten en mensen die motorisch niet zo hanidg zijn. Leuke combinatie! De skileraren training is dus ook een goede teambuilding!

Ik heb nu natuurlijk ook een nieuw huisje, ik slaap bij Amber op de kamer. Heel chill!! We slapen in een huis waar we niet gebruik mogen maken van de keuken en van de wasmachine. We wonen namelijk in het huis van een 85-jarige vrouw. Die al begint de huilen bij het idee van een modderdruppel op de trap, best vervelend als je midden in de sneeuw woont. Deze vrouw, doet altijd heel erg aardig in ons gezicht, zegt hoe lief we zijn en vraagt of we haar kleindochter willen zijn, aangezien ze geen kinderen heeft en de kans dat ze ooit kleinkinderen krijgt heel klein is. Maar achter onze rug zegt ze hele gemene dingen over de mensen die hier wonen. Zo zou een meisje dat hier woont een ‘hoer' zijn omdat ze meerdere mannen zou hebben laten slapen in het huis. Dat is dus helemaal niet waar. En een andere man die hier woont van ene andere skischool zou een slechte vader zijn omdat hij een keer gescheiden is...

Ik denk dat ik half maart weer richting ons landje kom! Ik hoop dat het daar dan al wat warmer is dan nu! Want zo te horen hebben jullie net zo'n koude tenen als ik elke dag!

Xxxxx

Ps. Volgende week ben ik jarig!!!!!!!!!!!!!!!

Lot in eigen hand, of eigen land?

Een paar weken geleden vertelde ik jullie dat ik zo ontzettend veel heimwee had. En dat ik het hier in Obertauern eigenlijk niet zo heel erg naar mijn zin had. Ik had dan ook met mezelf afgesproken, over een week maak ik een besluit. Of ik blijf, of ik ga naar huis. Naar een ander dorpje gaan was voor mij geen optie, ik wilde m'n verblijf hier afmaken. Ik had het idee, dat als ik de heimwee hier zou doorstaan ik alles aan zou kunnen, of zo iets dergelijks...

Na een week had ik besloten te blijven. Het was hier niet super top, maar het ging steeds beter. En met Sunneva en Sietske was het heel erg gezellig. Ik voelde me nog steeds een beetje eenzaam maar we waren in ieder geval nog met z'n drieen.

Tot dat Sunneva te horen kreeg dat er voor de aankomende maand geen werk voor haar was. Ook zij had heimwee, en ze besloot terug te gaan naar IJsland. Wouw, en dat kwam voor mij even hard aan. We waren al best eenzaam maar nu ging m'n maatje ook opeens weg.

Dat was het punt waarop ik het liefst meteen mijn spullen had gepakt en de eerste trein naar huis had genomen. Weg hier, en terug naar jullie, naar huis.

Maar een stemmetje in mijn hoofd(oke, m'n ouders) zeiden dat het misschien wel slim was om een andere oplossing te verzinnen en te proberen mijn avontuurtje hier positief af te sluiten.

En toen heb ik, met tegenzin, besloten niet naar huis te gaan. Maar ski les te gaan geven in Flachau. Bij Ambertje. Er zijn daar meer mensen die ik ken en vooral heel veel jongeren! Ik ben naar Flachau gegaan, heb daar een super leuke avond gehad en gesproken met mijn nieuwe baas. Ik kan vanaf Februari daar terecht.

Ik ben nu al blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Het gevoel dat ik eerst had, dat ik per se mijn verblijf in Obertauern fantastisch moest maken of naar huis moest gaan is helemaal weg.

Ik zie het nu namelijk zo. Ik ben de enige die mijn tijd in de Alpen voor mezelf helemaal vet kan maken. En dat betekent niet dat ik m'n geluk af moet gaan zitten wachten in een kamertje in Obertauern. Maar dat ik zelf voor veranderingen moet zorgen als ik me niet happy voel. Dus niet meteen naar huis vluchten. M'n ‘lot' ligt namelijk in mijn eigen hand. En niet per se in eigen land. Filosofisch he, zelf bedacht...

Dus over twee weken begin ik aan m'n nieuwe baan. Natuurlijk nog gewoon skiles geven. Dat vind ik wel echt heel leuk om te doen! Het is zo chill om heel de dag buiten in de sneeuw te zijn, lekker te kunnen skiën en die lachende gezichtjes van de kinderen te zien.

Nu moet ik het hier nog twee weken vol zien te houden. Maar dat gaat aardig goed eigenlijk. Ik heb niet meer de drang dat ik vrienden moet maken ofzo. Maakt nu toch niet zoveel meer uit. Ben dus lekker een beetje aan het chillen. Veel skieen, sporten, sauna, filmpje kijken. Ik voel me ook zoveel meer rustig nu ik de keuze heb gemaakt naar Flachau te gaan. En daarnaast komen over een week papa, mama, Siebe en Fenne op bezoek! Dat wordt echt vet natuurlijk. Fijn om gezellig met het gezinnetje samen te zijn.

Ik ben blij dat ik jullie weer een beetje positief nieuws heb kunnen geven.

Tschusss

X

Aafke

Zware tijden

Jeetje eindelijk heb ik mijn laptopje weer! Toen ik van Kaprun naar Obertauern ging, ben ik mijn oplader vergeten! Niet meer gevonden, en ik ben nu dus al twee weken afgesloten van de buitenwereld. Dat valt me nogal zwaar maar dit verhaal komt later. Laat ik maar gewoon bij het begin beginnen.

Ik heb namelijk nog helemaal niet verteld over Kaprun! En de cursus tot skileraar die ik daar gedaan heb. Het was zwaar, vermoeiend, pijnlijk, koud, uitputtend maar wel echt super vet! Want je bent met alleen maar mensen die van skiën houden en je kan zoveel leren van al die skileraren! Ik had het gevoel dat ik daar in een bubbel leefde! We waren alleen maar bezig met het skieen, weining contact met jullie allemaal omdat we geen internet hadden en geen puf om uit te gaan omdat al je energie verbruikt werd op de piste. Mijn dag zag er ongeveer zo uit:

06:15 Wekker

07.00 Ontbijt

07:40 Bus

08:10 Lift

09:00 Begin van de les

12:00 Middag eten

12:30 Vervolg Les

15:30 Beneden, als je geluk had niemand onder de douche dus zelf douchen.

16.50 theorie les tot ongeveer zes uur

18.00 Eten

19.00 Theorie les tot ongeveer negen uur.

?

Daarna dronken we wat, of moest er geleerd worden. En om half 11 viel ik helemaal uitgeput in slaap. Om de volgende dag weer even moe wakker te worden. Maar ik heb het wel gehaald jongens!!! Echt zo vet! Want ik denk dat nog geen 50% geslaagd is. En zelfs voor mijn Duits had een voldoende. Er hing toen we te horen kregen of we geslaagd waren of niet, wel een hele rare sfeer. Net eindexamen, want sommige mensen zijn heel verdrietig, en de mensen die eigenlijk heel blij zijn. Hebben dat gevoel niet echt meer omdat ze het zo kut vinden voor de rest. Maar uiteindelijk was het echt een vette avond, aangezien sommige mensen hun Anwarter wilden vieren en andere mensen hun verdriet weg moesten drinken.

Tot aan het einde van de Anwarter ging het echt super goed met mij. Met de mensen uit Wenen heb ik echt zo'n ontzettend fijne tijd gehad! Het is zo leuk om in Wenen te zijn en aan de cursus mee te doen als je zo'n grote groep hebt waarmee je alles kan delen. Ik zag ons ene beetje als en grote familie, allemaal broertjes en zusjes die op elkaar letten en er voor elkaar zijn. Bedankt allemaal voor die super tijd! Ik kijk nu al uit naar de reünie in mei!

Helaas ben ik na de Anwarter in een zwart gat gevallen. Ik heb al twee weken ontzettend veel last van heimwee. Sommige mensen vinden dat misschien aanstellerij. Maar dat is het echt niet. Elke morgen opstaan met het gevoel: wat doe ik hier in godsnaam, ik wil zo graag gewoon thuis zijn. Waar ik m'n ouders heb, Joris, vriendinnetjes, hockey, mijn eigen bed etc. Ik vind het zo stom van mezelf, maar hierdoor is het echt heel erg moeilijk om te genieten. Ik sleep me door de dag heen. Al moet ik wel zeggen dat er de laatste dagen ook dingen zijn waarvan ik begin te genieten. Zo vond ik zelfs gistere het lesgeven leuk! Dat gevoel had ik nog niet gehad. Ik worstel nogal met de taalbarrière die ik met de kindjes heb natuurlijk. Maar gistere ging het voor het eerste eigelijk heel goed.

Ik zal trouwens even vertellen waar ik nu ben, ik Obertauern natuurlijk. Ik slaap in een appartement waar plaats is voor 15 mensen, hier hebben we de eerste 10 dagen met z'n drieën geslapen. Sietske, een Nederlands meisje, Sunneva, een meisje uit IJsland en ik. Nu zijn er wat meer mensen omdat het hoogseizoen is. Wij slapen met z'n drieën op de grootste kamer. Dat betekent ook dat we de meeste rommel kunnen maken, en geloof me zijn er goed in! Het is zo'n rotzooi bij ons hier overal liggen kleren, vies en schoon. Overal liggen etensresten, op tafel en op de grond en ik ben elke minuut m'n spullen kwijt. Maar ja, daar heb ik in Nederland ook al mee leren leven.

Verder is het leven hier tot nu toe een beetje rustig geweest, maar gistere is het feesten hier losgebarsten. Het hoogseizoen is namelijk aangebroken en er zijn eindelijk mensen. We kunnen dus eindelijk fatsoenlijk uit. Daarnaast heb ik ook nog een sauna- en fitnessabonnement hier. Dus ik kan genoeg ontspannen. En dat heb ik met die heimwee heel erg nodig.

Ik moet nu stoppen met schrijven. Want we hebben buiten het eten wat op de grond ligt niets meer voor het ontbijt.

Ik hoop dat ik over twee weken een iets vrolijkere blog kan schrijven! Jullie krijgen heeeeeeeeeeeeeeeeel veeel kusjes en kersmis-knuffels van mij!

Xxxxxxxxxxxxxx Aafke (ook wel Angie, mijn naam is voor Duitsters namelijk te moeilijk. En omdat mijn haren op de van een Angel lijken ben ik Angie. Ik vind het verschrikkelijk! Wie kijkt er de Pfaffs??? De hond van Sam heet angie!!)

Duurt het nog langgg!?!?!?!?!?!?

Hoi lieve mensen!

Daar is ie dan, mijn eerste blog vanuit Wenen. En wow wat is het hier mooi! In Tilburg heb je zeg maar geen een echt mooi gebouw, en hier heb je eigenlijk geen lelijke gebouwen! Alles is groot, imposant en elegant. Echt heel tof om gewoon doorheen te lopen.

Maar voor ik dat kon doen had ik natuurlijk eerst de heenreis en dat ging echt niet helemaal zoals we gehoopt hadden. Amber en ik zouden om 2 uur vertrekken vanaf Rotterdam Airport. Maar hoe dichter we daar bij in de buurt kwamen, hoe minder we konden zien. Het was mistig en niet zo'n beetje ook! We twijfelden of het vliegtuig wel zou mogen vertrekken maar we moesten toch inchecken. Dus het was tijd om afscheid te nemen, en dat viel zoals verwacht best zwaar. Maar gelukkig heb ik aan Amber een hele goeie! En is het echt super gezellig met z'n tweeën. Nadat we even op de toilet onze ogen schoon gemaakt hadden zijn we in een wachthal gaan zitten. Daar kwamen we 10 andere mensen tegen die ook de taalcursus in Wenen gingen doen en de daarna skileraar willen worden. Dus daar hebben we een hele tijd mee kennis kunnen maken. En met een hele tijd bedoel ik en heeeeeeeeeeele lange tijd. Want er werd omgeroepen dat ons vliegtuig niet kon landen en dat we naar eindhoven airport werden gebracht, daar zou het minder mistig zijn. Na een uur op de bussen te hebben gewacht zijn we uiteindelijk in 5 uur aangekomen in eindhoven, toen hadden we eigenlijk al een uur in Wenen kunnen zitten. Na veel gesjouw met koffers zaten we dan toch in het vliegtuig, het veiligheidsfilmpje was al afgedraaid, de riemen waren vast en het vliegtuig was zelfs al aan het rijden toen we om 6 uur te horen kregen dat we niet konden vertrekken vanwege de mist.

De eerste dag van mijn grote avontuur is dan ook geëindigd in mijn eigen bedje.

Poging twee van de heenreis verliep ook niet helemaal zoals moest, ook maandag was het te mistig om te vliegen. Amber en ik waren om half 8 weer present op eindhoven airport, we waren voor de derde keer in twee dagen door de douane gegaan toen we weer in bussen werden gepropt en naar Maastricht airport gebracht werden. Daar ging alles heel soepel, na voor de vierde keer door de douane te zijn kon het vliegtuig om 12 uur vertrekken en om 2 uur zijn we geland. Omdat iedereen van ons groepje, tassen koffers, rugzakken, skischoentassen en natuurlijk een grote skitas bij zich had hebben we taxibusjes genomen om naar het appartement te komen. Maar ook deze busjes waren eigenlijk te klein voor al onze spullen zoals je kan zien op de foto!

Ons appartement ligt in hartje Wenen, echt heel vet want we hoeven niet moeilijk te doen al we ergens naar toe willen. Het appartement zelf is helemaal prima. Ik lig gezellig met Amber op een kamertje, en dat is echt heel gezellig. Daarnaast kunnen we het heel goed vinden met de andere mensen in ons huisje. We eten elke avond met zo'n 8 man, iedereen die aan wil schuiven is welkom, hoe meer zielen hoe meer vreugd he. Na het eten druppelen er steeds mensen binnen van een ander appartement, meestal zitten we 's avonds met 15 man gezellig aan een tafel te drinken, muziek te luisteren en later op de avond wordt er ook nog wel meegezongen.

Ik heb vandaag mijn vierde les Duits erop zitten. De lessen duren steeds 3 uur. Ik moet zeggen dat ik het de eerste lessen nogal lastig vond om mijn ogen open te houden en mijn hoofd bij de les te houden. Maar als je in slaap valt in een klas van 12 man valt dat natuurlijk snel op, dus ik probeer moedig wakker te blijven.(Dat is op odulphus wel anders he Simoontje!) Ik ben wel verast van mijn niveau, ik spreek beter Duits dan dat ik had verwacht. Ik begrijp ten minste alles wat ons juffie zegt. Dat is al heel wat toch!

Ik heb meestal 's middags om half 1 les. Soms hebben we in de ochtend aan activiteit. Zo ben ik afgelopen Dinsdag naar een museum geweest, dat was eigenlijk heel saai daarom zijn we daar na een half uur weer vertrokken en hebben we met een paar mensen koffie gedronken bij starbucks. En gistere ben ik naar het parlement geweest, daar hebben we een rondleiding gehad en dat was wel interessant.

Overal in Wenen staan kerstmarktjes, super kitsch maar wel gezellig. Gistere avond zijn we daar met 20 man overheen gelopen en daarna zijn we in de pub beland.

Vanochtend heb ik voor de tweede keer hardgelopen. Ik vind het heerlijk om hier door de stad te lopen want het is echt super mooi, dus het hardlopen is niet saai ofzo.

Ik lig nu lekker in mijn bedje, energie te sparen want vanavond gaan we uit weten met 25 man, dus dat wordt dolle pret vooral omdat het meisje bij wie we reserveerde niet zeker wist of de keuken wel groot genoeg was om voor 25 man eten in te koken.

En morgen gaan we naar Bratislava, dat is hier maar een uurtje vandaan met de trein.

Trouwens, voor de mensen die niet weten wie Amber is, dat ga ik nu dus vertellen. Ik heb Amber een 3 weken geleden leren kennen omdat ik erachter kwam dat er ook een meisie uit Goirle naar Wenen zou gaan. Dat bleek dus Amber te zijn, we hebben voordat we gingen elkaar 2 keer gezien. Maar we kunnen het echt goed met elkaar vinden, ik ben echt blij dat ze d'r bij is want ik kan echt heel erg lachen met haar. Dus dat is toppie.

Over twee weken zal mijn volgende blog wel verschijnen, dan zit ik in Kaprun! Dan heb ik er al een paar dagen op mijn latten opzitten. Oooo wat heb ik daar zin in! ‘Ik heb zo'n zin om te skieen', hoor ik hier minimaal drie keer per dag iemand zeggen.

Nu ga ik snel omkleden! Want Amber en ik zijn altijd te laat overal, vooral in de les. En we hebben al een keer op onze kop gekregen van een medestudentje en dat willen we nu even vermijden. Zou jammer zijn als ons etentje in de soep loopt omdat we 3 mintuten te laat zijn bij het verzamelen.

Kus Aaf

Ik ga op vakantie en neem mee...

Thermo shirtjes, thermo ondergoed, 2 spijkerbroeken, een skibroek, een ski jack, heel veel pully's , nog meer skisokken, muts, truien, handschoenen, sjaals, oorwarmers, koltruien, skibrillen, skistokken, helm, natuurlijk mijn skies en nog veel meer!

Ik vertrek al over twee weken en de stapel aan kleding die ik moet meenemen blijft maar groeien, hoe moet ik dit ooit allemaal in een koffer krijgen! Ja, ik ben zo eigenwijs om gewoon een koffer mee te nemen ook al wordt overal aangeraden een backpack mee te nemen, ik ga toch niet naar Australië!

Want ja lieve mensen, over twee weken is het toch echt zo ver. Ik ga voor 5 maanden naar Oostenrijk om mijn eigen ski skills te verbeteren. Maar niet alleen die van mezelf, ook die van lieve kleine kindjes die allemaal om de 5 minuten naar de wc moeten, hun ouders missen, het koud hebben of het zo koud hebben dat ze lekker in hun broek plassen want dat is zo lekker warm.... WAAR GA IK AAN BEGINNEN!?!?!?!

En dat is dus de grote vraag, ik weet totaal niet wat ik kan verwachten. Zal ik alleen kindjes les moeten geven? Zijn het grote groepen of moet ik ook priv? lessen geven? Krijg ik een eigen kamer of slaap ik op een grote slaapzaal met 20 man? En vooral, hoe moet ik ooit afscheid nemen van iedereen hier thuis, van papa en mama, Joris, Siebe en Fenne en mijn vriendinnetjes!

Maar ondanks al die onzekerheden heb ik er echt zo super veel zin in! Als ik denk aan het avontuur dat me te wachten staat schieten de vlinders als door mijn buik. Het wordt tijd dat er iets gaat gebeuren en dat ik deze periode van werken (lees: vakken vullen bij de AH) kan afsluiten.

Dit betekent voor vele dat ze nog een reisblog er bij hebben om te volgen, ik hoop dat jullie dit toch op kunnen brengen! Want ik vind het leuk om jullie allemaal op zijn tijd iets te laten horen van wat ik meemaak ik Oostenrijk...

Kus Aafke